บทที่ 147 แม่จันทร์สุดา บทที่ 4

ออกญาแสนกระเส่าแรง ลิ้นของเขาเปียกด้วยน้ำหวานใสของจันทร์สุดา หญิงคณิกาที่เขาดูแล

“อ่า เจ้า ร่องของเจ้า”

เขาปาดลิ้นครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นเหยียดกาย ถอดโจงกระเบนออกโยนทิ้ง ปล่อยให้ลำเนื้อแข็งชุ่มผงาด ทำให้นางมองตาค้าง

"ท่าน ท่อนเนื้อของท่านใหญ่โต... ข้า กลัวว่า..." นางเอ่ยเสียงสั่น แต่ร่างกายก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ